İlkokul'da yanımda oturan arkadaşım kalemle çizerek ortadan ikiye bölmüştü sırayı.
"Bu taraftan sonrası benim, sakın bu çizgiyi aşma!" demişti.
O günden sonra kimseye karşı aşamadım o çizgiyi. Hep durdum baktım. Aşmak istesem aşardım tabi, ama o "dirsekle itilme hissini" sevmiyorum.
Sonuçtan çok, o an ne hisettiğim önemlidir benim için.
Çünkü herşeyi unutur, hissi hep hatırlarsın...💕
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder