Eğer o güneş oralarda bir yerlerde her gün doğmasaydı, kalbi kapkaranlık olurdu insanın.
İçindeki rengarenk çiçekler bir bir solardı.
Her hücresi buz gibi olur ve donardı.
O güneş işte tüm fırtınalara rağmen insanı ısıtan,
Çiçeklerini büyüten, hatta coşturan,
İçini yaşama sevinciyle dolduran,
Saran,
Onaran,
Mucizelerin varlığına inandıran,
'Bu da geçer' diye sevgiyle fısıldayan...
Gri bulutlar o güneşi kapamaya çalışacak elbet.
Fırtınalar da olacak.
O sırada kapayın gözlerinizi
Elinizi kalbinize koyup biraz bekleyin.
Elinizi ısıtan şey kalbinizin güneşi işte.
Umut.

Hiç yorum yok:
Yorum Gönder